|
ALKALİ FOSFATAZ İZOENZİMLERİ
ALP İzoenzimleri;
Alkali fosfataz tüm dokularda bulunan ancak karaciğer ve kemiklerde yoğun olarak bulunan bir enzimdir. ALP izoenzimleri yüksek ALP miktarının hangi dokudan kaynaklandığını bulmak için yapılan laboratuar testleridir.
Bkz: Alkali Fosfataz
Test aç karnına alınan kandan bakılır. Bazı ilaçlar Alkali Fosfataz testi sonuçlarını bozar:
· Allopürinol,
· Antibiyotikler,
· Ağrı kesici ilaçlar ( NSAİ),
· Doğum kontrol ilaçları,
· Diyabet ilaçları,
· Klorpromazin,
· Kortizon,
· Erkeklik hormonları,
· Metildopa,
· Narkotik ilaçlar,
· Propranolol,
· Trankilizanlar,
· Trisiklik anti depresan ilaçlar Alkali Fosfataz test sonuçlarını bozar.
Alkali fosfataz izoenzim testi ne için yapılır?
ALP testi yüksek ise yüksekliğin hangi dokudan kaynaklandığını tespit amacıyla ALP izoenzimleri ne bakılır. Aşağıdaki hastalıkların teşhisine yardımcı olur.
· Kemik hastalıkları,
· Karaciğer, safra kesesi ve safra yolu hastalıkları,
· Karın ağrılarının kaynağının tespiti,
· Paratiroid bezi hastalıkları,
· Vitamin D eksikliği,
Normal değerler:
Erişkin: 20 – 140 IU/L dir.
Çocuklarda daha yüksektir. Çocuklarda büyüyen kemikler ALP değerini yükseltir. Büyüme dönemlerindeki çocuklarda ALP değeri 500 IU/L dek çıkabilir. Bu yüzden Alkali fosfataz testi çocuklara yapılmaz.
ALP izoenzimleri ALP yüksekliğinin karaciğerden mi kemiklerden mi kaynaklandığını araştırmak amacıyla yapılır.
ALP arttıran sebepler:
· Kemik hastalıkları,
· Kırık,
· Kırıkların iyileşme dönemleri,
· Kemik tümörleri,
· Hiperparatiroidi,
· Paget hastalığı,
· Safra taşları,
· Safra yolu hastalıkları,
· Karaciğer hastalıkları,
· Hepatit,
· Lenfoma,
· Lösemi.
ALP düşüren sebepler:
· Kötü beslenme ( malnutrisyon),
· Protein eksikliği,
· Wilson hastalığı.
Hastalık bulguları yoksa normal değerden hafifçe yüksek değerler bir hastalığa işaret etmez.
Referanslar:
Pratt DS. Liver chemistry and function tests. In: Feldman M, Friedman LS, Brandt LJ, eds. Sleisenger and Fordtran's Gastrointestinal and Liver Disease. 9th ed. Philadelphia, Pa: Saunders Elsevier;2010:chap 73.
|
